GLOBALIZIMI

[SkiN]

A. Përkufizimi
Në fillim duhet të bëjmë dallimin midis termave globalizëm (globalism) dhe globalizim,
globalizacion (globalization). Globalizmi, në thelbin e tij, përshkruan dhe shënon jo më tepër se
një botë e cila karakterizohet me rrjete të lidhjeve që i kapërcejnë hapësirat multi-kontinentale.
Përkundër kësaj, globalizimi shënon rritjen ose zvogëlimin në shkallë të globalizmit. Ai
fokusohet në forcat, dinamizmin ose shpejtësinë e këtyre ndryshimeve. Globalizmi, pra, e
përshkruan realitetin e të qenët i ndërlidhur, kurse globalizimi përfshinë shpejtësinë në të cilën
këto lidhje shtohen apo pakësohen. 1 Ne këtu do të merremi me konceptin ‘globalizim’*, edhe pse
për të njëjtën dukuri shpesh e hasim edhe termin globalizëm, sidomos e hasim të përdoret si një
rrymë apo tendencë e cila e mbështet fort procesin e globalizimit.
Ç’është e vërteta, ekzistojnë shumë përkufizime (definicione) për atë se ç’është në të vërtetë
globalizimi dhe lirisht mund të thuhet se këto përkufizime në të shumtën e rasteve janë tepër
subjektive dhe varen nga përvoja dhe pozita e përkufizuesit, në ai ka mendime e qëndrime pro
ose anti-globaliste.
Një definicion tipik – mirëpo kufizues – mund të merret nga Fondi Monetar Ndërkombëtar (FMN
ose IMF), i cili e thekson ndërvarësinë ekonomike gjithnjë në rritje të vendeve rreth e përqark
botës përmes shtimit të vëllimit dhe shumëllojshmërisë së transaksioneve tej-kufitare në mallra e
në shërbime, rrjedhjen e lirë ndërkombëtare të kapitalit si dhe shpërndarjen tejet të shpejtë e të
gjerë të teknologjisë.2
Ky definicion ka të bëjë më shumë me të ashtuquajturin globalizim ekonomik, ndërsa shumë të
tjerë duken se pajtohen me atë se globalizimi më shumë është një koncept qytetërimi (civilizimi)
me aspektet e ndryshme të tij ekonomike, politike, kulturore dhe teknologjike, të cilët mund të
jenë ngushtë të gërshetuar me njëri-tjetrin.
Duke u mbështetur me sa u tha më lart, mund të themi se “Globalizimi është një term përfaqësues
për një seri komplekse të ndryshimeve ekonomike, sociale, teknologjike, kulturore dhe politike,
që vërehen në ndërvarësinë (interdependence), integrimin dhe ndërveprimin (interaction) gjithnjë
në rritje midis popujve dhe kompanive në vende të ndryshme të globit, botës”.3
Ata që globalizimin e vlerësojnë si një zhvillim pozitiv, parimet bazë të tij i përmbledhin nën këta
tituj: shekullarizimi, demokracia liberale, ekonomia e tregut të lirë dhe shteti juridik kushtetutar.
Disa të tjerë këtë e shprehin më shkurtë me treshin e termave: në fushën e së drejtës, revolucioni

B. Historiku i globalizimit
Si një term “globalizimi” ka filluar të përdoret qysh në vitin 1944, mirëpo ekonomistët kanë
filluar ta aplikojnë aty kah viti 1981. Termi “fshat global” u afirmua pas botimit të veprës
Understanding Media (Routledge, Londër, 1964) nga autori M. McLuhan. Ndërkaq Theodore
Levitt është meritori për farkimin e termit ‘globalizim’ përmes një artikulli të tij që ai e shkroi në
vitin 1983 për Harvard Business Review të titulluar “Globalization of Markets” (“Globalizimi i
tregjeve”).5
Meqë kjo fjalë ka dy kuptime, edhe teknike edhe politike, është e qartë se grupe të ndryshme do
të kenë edhe histori të ndryshme të “globalizimit”.
Në trajtimin e historisë së globalizimit, disa autorë fokusohen në ngjarjet që nga 1492, mirëpo
shumica e dijetarëve e teoricienëve përqendrohen në një të kaluar shumë më të afërt. Ndërkaq
shumë më parë se viti 1492, njerëzit kanë filluar t’i lidhin bashkë vendet e ndryshme të globit në
sisteme të gjera të komunikimit, migrimit e të ndërlidhjes. Ky formim i sistemeve të ndërveprimit
midis globales dhe lokales ka qenë një forcë motivuese kryesore në historinë botërore.∗ Të këtilla
kanë qenë rastet si: përhapja dhe shtrirja e religjioneve botërore, hinduizmi, budizmi, xhainizmi,
sihizmi, taoizmi, konfuçionizmi, jehudizmi, krishterimi, islami etj. ; “rruga e mëndafshtë” (silk
road), ekspansioni i Xhengis Kanit, Aleksandrit të Madh; krijimi i perandorive të mëdha botërore;
zbulimi i kontinenteve tjera të botës; përhapja e tregtisë me skllevër; revolucioni amerikan e
francez; kolonizimi; luftërat botërore; dekolonizimi etj.6
“Epoka e parë e globalizimit” ka filluar me periudhën e standardit të arit** dhe të liberalizimit***
në shek. XIX. E mbështetur në Pax Britannica dhe në këmbimin e mallrave, kjo epokë është
zhvilluar bashkë me industrializimin. Kjo epokë thuhet se dobësohet në fazat e fillimit të Luftës
së Parë Botërore dhe përfundon me krizën e standardit të arit në vitet e vona 1920 dhe në fillim të
viteve 1930. Vendet që në këtë epokë u angazhuan në globalizim, përfshirë bërthamën e Evropës,
disa periferi si dhe disa degëzime të Evropës në Amerikë e në Oqeani, prosperuan dukshëm.
Pabarazia midis këtyre vendeve u zhduk si pasojë e rrjedhjes së lirë të mallrave, kapitalit e punës
midis këtyre popujve.
Që nga Lufta e Dytë Botërore e këndej globalizimi është lëvizur nga raundet e negociatave mbi
tregtinë, fillimisht nën patronazhin e GATT-it****, që kanë çuar në një seri të marrëveshjeve për
ngritjen e kufizimeve në tregtinë e lirë. Raundi i Uruguait (1984-1995) ka çuar te marrëveshja për
themelimin e Organizatës Botërore të Tregtisë (OBT ose WTO), për të ndërmjetësuar në
mosmarrëveshjet tregtare. Me qëllim të reduktimit të tarifave e të pengesave tregtare janë
nënshkruar edhe një sërë marrëveshjesh dy e më shumëpalëshe, përfshirë këtu edhe Marrëveshjen
e Mastrihtit (Maastricht Treaty) në Evropë dhe Marrëveshjen për Tregti të Lirë në Amerikën
Veriore (The North American Free Trade Agreement - NAFTA*).7

C. Natyra dhe ekzistenca e globalizimit
Ekzistojnë diskutime të shumta akademike rreth asaj nëse globalizimi është një fenomen i vërtetë
apo vetëm një artefakt (mit) analitik. Edhe pse termi në fjalë është mjaft i përhapur, shumë autorë
thonë se karakteristikat që i vishen globalizimit sot janë vërejtur edhe më herët në kohë të
ndryshme të historisë. Pra, shumë ka që thonë se këto tipare, përfshirë edhe rritjen në tregtinë
ndërkombëtare si dhe rolin gjithnjë më të madh të korporatave multinacionale, nuk janë ngulitur
aq thellë sa mund të duket se janë.
Disa autorë më me ëndje e parapëlqejnë termin internacionalizim sesa globalizim. Te
internacionalizimi, roli i shteteve dhe rëndësia e kombeve janë më të mëdha, ngase globalizimi në
formën e tij komplete i eliminon shtetet kombëtare. Kështu ata thonë se kufijtë e shteteve, në
kuptimin më të gjerë, janë larg ngritjes së tyre totale prandaj edhe ky proces i globalizimit nuk
ndodh dhe me siguri edhe nuk do të ndodhë, duke marrë parasysh se në historinë botërore
internacionalizimi kurrë nuk është shndërruar në globalizim (Bashkimi Evropian dhe NAFTA
akoma janë duke e provuar rastin e tyre).
Megjithëkëtë, bota gjithnjë e më shumë po i ndanë problemet dhe sfidat që nuk u binden kufijve
të shteteve kombëtare, në veçanti ndotja e mjedisit natyror si dhe lëvizja që publikisht njihet si
anti-globalizim, e cila është transformuar në një lëvizje për globalizim nga poshtë, duke kërkuar,
përmes eksperimentimit, forma të organizimit shoqëror që i tejkalojnë kufijtë e shteteve
kombëtare dhe demokracinë përfaqësuese.
Disa autorë të tjerë thonë se jemi duke kaluar në një fazë planetare të qytetërimit; forma dhe
karakteri i saktë i shoqërisë globale po kontestohet dhe kjo do të përcaktohet nga zgjedhjet që do
t’i bëjmë në dekadat e ardhshme kritike. Për shembull, The Global Scenario Group (Grupi i
Skenarit Global)** ka skicuar mendime alternative për të ardhmen globale, me ç’rast “forcat e
tregut” ose globalizimi ekonomik janë vetëm njëri opsion, i vënë përballë “reformës në politikë”,
“botës kala”, “shkatërrimit”, “eko-komunalizmit” dhe një “paradigme të re vazhdimësie”.8
Disa të tjerë janë të mendimit se globalizimi është një gjeografi e imagjinuar; d.m.th. një mjet
politik i qeverisjes së neoliberalistëve, të cilët tentojnë t’i përdorin disa pamje e diskurse të
politikës botërore për t’i arsyetuar agjendat e tyre politike.

Ç. Karakteristikat e globalizimit
Globalizimi / internacionalizimi është identifikuar me një numër prirjesh, shumica prej të cilave
kanë mund të zhvillohen që nga Lufta II Botërore. Këto përfshijnë një lëvizje më të madhe
ndërkombëtare të të mirave, të parave, të informatave e të njerëzve, si dhe përfshijnë zhvillimin e
teknologjisë, organizatave, të sistemeve juridike e të infrastrukturës që e lejojnë dhe mundësojnë
një lëvizje të këtillë.
Në vazhdim do të përmendim veçoritë kryesore të këtij procesi të manifestuar në jetën
ekonomike, kulturore, juridike e teknologjike.
1. Në nivelin ekonomik globalizimi shfaqet në:
- rritjen e tregtisë ndërkombëtare në një shkallë shumë më të shpejtë sesa rritja e
ekonomisë botërore,
- shtimin e rrjedhjes ndërkombëtare të kapitalit përfshirë edhe investimet e jashtme
direkte,
- lidhjen e marrëveshjeve ndërkombëtare që kanë shkaktuar krijimin e organizatave si
WTO* (Organizata Botërore e Tregtisë) dhe të karteleve ekonomike siç është
OPEC,**
- zhvillimin e sistemeve globale financiare,
- rritjen e rolit të organizatave ndërkombëtare siç janë WTO, WIPO***, IMF**** që
merren me transaksione ndërkombëtare,
- shtimin e praktikave ekonomike si outsourcing (përdorimi i burimeve të jashtme) dhe
offshoring (zhvendosje e proceseve të biznesit nga një vend në tjetrin) nga korporatat
multinacionale...
2. Në nivelin kulturor globalizimi shfaqet në:
- shkëmbimin kulturor gjithnjë më të madh ndërkombëtar,
- përhapjen e multikulturalizmit si dhe pranimin më të mirë individual në
shumëllojshmërinë kulturore, për shembull përmes eksportimit të filmave të
Hollywoodit e të Bollywoodit. Megjithëkëtë, kultura e importuar lehtë mund t’ia zërë
vendin kulturës lokale duke shkaktuar me këtë rast reduktimin e shumëllojshmërisë
përmes hibridizimit ose madje edhe përmes asimilimit. Forma më e spikatur e kësaj
është westernizimi (perëndimizimi), mirëpo gjithashtu ndodh edhe sinicizimi ose
sinifikimi (asimilimi gjuhësor apo kulturor i termave dhe koncepteve në gjuhën apo
kulturën kineze),
- udhëtimin dhe turizmin gjithnjë më të madh ndërkombëtar,
- imigrimin më të madh, përfshirë edhe imigrimin ilegal,
- shtrirjen e prodhimeve të gatshme lokale (p.sh. ushqimit) në vende të tjera (shpesh të
adaptuara ndaj kulturës së atyre vendeve),
- modat (trillet) botërore dhe në kulturat pop(ullore) siç janë Pokemon, Sudoku, Numa
Numa, Origami, Seritë idole, YouTube, My Space, Messenger dhe shumë të tjera.
- ngjarjet botërore të sportit siç është Kupa Botërore e FIFA-s (Federata
Ndërkombëtare e Futbollit) dhe lojërat olimpike,
- formimin ose zhvillimin e një sërë vlerash universale...
3. Në nivelin teknik / juridik globalizimi manifestohet në:
- zhvillimin e një infrastrukture globale për telekomunikim dhe në rrjedhjen më të
madhe të të dhënave përtej kufirit, duke përdorë teknologjinë si internetin, satelitët
për komunikim, fijet optike të nëndetëseve dhe telefonat celularë,
- shtimin e numrit të standardeve të zbatuara në shkallë globale, p.sh. ligjet për të
drejtat e autorit (copyright laws) dhe patentat,
- iniciativën e shumë avokatëve për themelimin e gjykatave ndërkombëtare për krime
lufte dhe lëvizjeve ndërkombëtare për drejtësi, si për shembull kemi ICC - The
International Criminal Court (Gjykatën Ndërkombëtare për Krime Lufte) dhe ICJ –
The International Court of Justice (Gjykata Ndërkombëtare)...9
Shpesh thuhet se madje edhe terrorizmi ka pësuar një globalizim, me sulmet në vendet e jashtme
që nuk kanë lidhje të drejtpërdrejta me vendin amë.10 Mendime e sidomos deklarata të këtilla sot
dëgjohen nga shumë politikanë anekënd botës, “lufta kundër terrorizmit global” etj...

D. Pro-globalizimi (Globalizmi)
Mbështetësit e ‘globalizimit demokratik’ herë-herë quhen edhe pro-globalistë. Ata konsiderojnë
se faza e parë e globalizimit, e cila ka qenë me orientim tregtar, duhet të kompletohet nga një fazë
e ngritjes së institucioneve globale politike që do ta përfaqësojnë vullnetin e ‘qytetarëve
botërorë’. Dallimi prej globalistëve të tjerë është se këta nuk përcaktojnë paraprakisht ndonjë
ideologji që do ta drejtonte këtë vullnet, çka i lihet zgjedhjes së lirë të këtyre qytetarëve përmes
një procesi demokratik.
Mbështetësit e tregtisë së lirë theksojnë se teoritë ekonomike të ‘përfitimit komparativ’ sugjerojnë
që tregtia e lirë çon në një akordim efektiv të burimeve, me çka të gjitha vendet e involvuara në
këtë tregti do të përfitojnë. Marrë në përgjithësi, kjo shpie te çmimet më të ulëta, punësimin më të
madh dhe rendimentet më të larta.
Vullnetaristët dhe ithtarët e tjerë të kapitalizmit laissez-faire thonë se shkallët më të larta të lirisë
politike dhe ekonomike në formë të demokracisë dhe kapitalizmit në botën e zhvilluar janë dy
caqe në vetvete dhe po ashtu krijojnë nivele më të larta të kamjes materiale. Këta globalizimin e
shohin si një përhapje dhe shtrirje të dobishme të lirisë dhe kapitalizmit.
Kritikët thonë se lëvizja anti-globaliste përdor dëshmi anekdotike për t’i mbështetur pikëpamjet e
saj dhe se statistikat gjithëbotërore në të vërtetë e mbështesin fort globalizimin:
- Përqindja e njerëzve që në vendet në zhvillim jetojnë me të ardhura nën 1 $ amerikanë në
ditë është përgjysmuar brenda vetëm njëzet viteve11, edhe pse disa kritikë janë të
mendimit se duhen studiuar më mirë e më thellë ndryshoret për matjen e varfërisë.12
- Jetëgjatësia thuajse është dyfishuar në vendet në zhvillim që nga Lufta II Botërore dhe ka
filluar ta mbyllë hendekun me vendet e zhvilluara ku përmirësimi ka qenë më i vogël.
Vdekshmëria e fëmijëve ka rënë në çdo rajon të botës në zhvillim.13 Pabarazia e të
ardhurave për botën si tërësi po zvogëlohet.14
- Demokracia është shtuar në mënyrë dramatike nga pothuajse asnjë komb me të drejtë
universale të votës në vitin 1900 deri te 62.5 % te të gjitha kombet në vitin 2000.15
- Mes viteve 1950 – 1999, shkrim e leximi është shtuar nga 52 % në 81 % të botës. Femrat
e përbënin hendekun më të madh: shkrim-leximi i femrave si një përqindje e shkrimleximit
të meshkujve është rritur nga 59% në vitin 1970 në 80% në vitin 2000.
- Përqindja e fëmijëve si forcë punëtore ka rënë nga 24% në vitin 1960 në 10% në vitin
2000.
- Tendenca të njëjta vërehen edhe në fushën e energjisë elektrike, veturave, radiotelevizioneve,
telefonave etj. për kokë banori, si dhe përqindja e atyre që furnizohen me
ujë të pijshëm.16
Megjithëkëtë, disa nga këto përmirësime mund të mos jenë pasojë e globalizimit, ose mund të
jenë të mundshme edhe pa formën aktuale të globalizimit.
Disa pro-kapitalistë janë po ashtu kritikë ndaj Bankës Botërore dhe FMN-së, duke thënë se këto
dy institucione janë burokraci të korruptuara që kontrollohen dhe financohen nga ana e shteteve e
jo nga ana e korporatave. Shumë hua u janë dhënë diktatorëve të cilët asnjëherë nuk i kanë
realizuar reformat e premtuara dhe të cilët ia kanë lënë popullit të thjeshtë që t’i paguajë ato më
vonë.
Disa të tjerë, si senatori Douglas Roche, globalizimin e shohin thjeshtë si një gjë të
pashmangshme dhe e përkrahin krijimin e institucioneve si të një Asambleje Parlamentare të
Kombeve të Bashkuara të zgjedhur drejtpërdrejtë, për të ushtruar mbikëqyrjen mbi institucionet e
pazgjedhura ndërkombëtare.17

DH. Anti-Globalizimi (Drejtësia Globale)
Kritikët e aspekteve ekonomike të globalizimit e kontestojnë atë se globalizimi është, ashtu siç
dëshirojnë ithtarët e tij ta kuptojnë, një proces i papërkulur që rrjedh natyrshëm nga nevojat
ekonomike të secilit. Kritikët në mënyrë tipike theksojnë se globalizimi është një proces që
diktohet nga imperativet e elitës, dhe në mënyrë tipike e diskutojnë mundësinë e institucioneve
dhe politikave alternative globale, të cilat, besojnë ata, do ta adresojnë kërkesën morale të klasave
të varfra e punëtore anekënd globit si dhe shqetësimet për mjedisin në një mënyrë shumë më të
drejtë. 18
Sa i përket çështjes së diskutueshme mbi migrimin global, diskutimet rrotullohen rreth dy pikave:
rreth shkaqeve, në çfarë mase migrimi global është vullnetar apo jovullnetar, i domosdoshëm apo
jo i domosdoshëm, dhe rreth pasojave, nëse është kjo e dobishme, apo ka ndonjë çmim shoqëror
dhe ambiental. Ithtarët e globalizmit priren ta shikojnë migrimin thjeshtë si një proces me ç’rast
punëtorët jakëbardhë dhe jakëblu mund të shkojnë nga një vend në tjetrin për t’i kryer shërbimet
e tyre, ndërkaq kritikët priren t’i theksojnë rastet negative si pasiguria ekonomike, politike dhe
ambientale, dhe si një efekt të dukshëm negativ e citojnë lidhshmërinë midis migracionit dhe
rritjes enorme të lagjeve të varfra (varosheve) në vendet në zhvillim.19
Aspekte të ndryshme të globalizimit shihen si të dëmshme nga aktivistë të interesit publik si dhe
nga nacionalistët e fuqishëm të shtetit. Kjo lëvizje nuk ka një emër të përbashkët. Termi “antiglobalizim”
është një term që më shumë e preferojnë mediet: Kjo mund të çojë në disa
ngatërrime, sepse aktivistët i kundërshtojnë vetëm disa aspekte apo forma të globalizimit, e jo
vetë globalizimin. Vetë aktivistët, për shembull Noam Chomsky, kanë thënë se ky emër është i
pakuptimtë, ngase qëllimi i kësaj lëvizjeje është globalizimi i drejtësisë (shtrirja e drejtësisë
sociale në mbarë globin). Në fakt, ‘lëvizja për drejtësi globale‘ është një emër i përbashkët.
Shumë aktivistë ndërkaq bashkohen nën sloganin “një botë tjetër është e mundur”.
Ka një sërë llojesh të anti-globalizimit. Në përgjithësi, kritikët thonë se rezultatet e globalizimit
nuk janë ato që janë predikuar kur kanë filluar përpjekjet për shtimin e tregtisë së lirë, dhe se
shumë institucione të involvuara në sistemin e globalizimit nuk i kanë marrë në konsideratë
interesat e popujve të varfër, klasën punëtore si dhe ambientin.
Argumentet ekonomike të teoricienëve të tregtisë së ndershme thonë se tregtia e lirë e pakufizuar
u shkon në interes atyre me forcë financiare (pra të pasurve) në dëm të të varfërve.
Shumë të tjerë e shohin globalizimin si një promovim të agjendës korporatiste, e cila ka për
synim ndrydhjen dhe shkurtimin e lirive individuale në emër të fitimit. Ata po ashtu pohojnë se
shtimi i autonomisë dhe fuqizimi i entiteteve korporative në mënyrë të shkallëshkallshme e
formëson politikën e shteteve-kombe.
Disa grupe anti-globaliste pohojnë se globalizimi pashmangshëm ka një karakter imperialistik,
është njëra prej arsyeve shtytëse të luftës në Irak dhe i detyron kursimet që të rrjedhin drejt
SHBA-ve e jo drejt vendeve në zhvillim e sipër; mund të thuhet se globalizimi në këtë kuptim
është një term tjetër për një formë të ‘amerikanizimit’, saqë nga disa vrojtues besohet se SHBA-të
mund të jenë njëri nga shumë shtete (nëse jo edhe i vetmi) që vërtet përfitojnë nga globalizimi.
Disa pohojnë se globalizimi e imponon ekonominë e mbështetur në borxhe, çka rezulton me
rritjen e paparashikueshme të borxheve e të krizave të borxheve.
Kriza financiare në Azinë Juglindore që filloi në vitin 1997 në ekonominë relativisht të vogël, të
ngritur me borxhe të Tajlandës por që shumë shpejt u përhap në Malajzi, Indonezi, Korenë e
Jugut dhe eventualisht në një rrip të gjerë botëror, i shfaqi rreziqet e reja dhe paqëndrueshmërinë
në tregjet e globalizuara që ndryshojnë në mënyrë rapide*. Paratë ‘shpëtimtare’ të FMN-së kanë
ardhur me kushtëzime për ndryshime politike në vend dhe kjo nga kritikët është parë si një minim
i sovranitetit nacional sipas modës neo-kolonialiste.
Shumë institucione globale që kanë ndikim të madh ndërkombëtar as që udhëhiqen në mënyrë
demokratike e as që liderët e tyre janë zgjedhur në mënyrë demokratike. Prandaj, sipas disave ata
konsiderohen si forca mbikombëtare jodemokratike.
Kundërshtimi kryesor i bëhet globalizimit të papenguar (neoliberal; kapitalizmit laissez-faire), që
udhëhiqet nga qeveritë dhe nga ato që supozohet të jenë kuazi-qeveri (si FMN-ja dhe Banka
Botërore**) dhe të cilat me sa duket nuk merren në përgjegjësi nga popullatat që ato i qeverisin
dhe që në vend të kësaj ata kryesisht u përgjigjen interesave të korporatave. Shumë konferenca të
mbajtura nga ministrat e tregtisë dhe të financave të vendeve që e përbëjnë thelbin e kombeve të
globalizimit zhvillohen nën protesta të mëdha, herë-herë të dhunshme, nga kundërshtarët e
“globalizmit të korporatave”.
Disa aktivistë të anti-globalizimit e kundërshtojnë faktin se “globalizimi” aktual i globalizon
paratë dhe korporatat, e jo edhe njerëzit dhe sindikatat. Kjo mund të vërehet në kontrollin e rreptë
të imigrimit në pothuajse të gjitha shtetet, si dhe nga mungesa e të drejtave të punëtorëve në
shumë vende të botës në zhvillim e sipër.
Një kamp tjetër akoma më konservativ që e kundërshtojnë globalizimin janë nacionalistët shtetcentrikë
të cilët kanë frikë se mos globalizimi po e zëvendëson rolin e kombeve në politikën
globale dhe organizatat joqeveritare po i plason si forca që i tejkalojnë kufijtë e kombeve të
caktuara individuale.
Kjo lëvizje është shumë e gjerë, duke përfshirë grupet kishtare, fraksionet nacional liberale,
partitë majtiste, ambientalistët, sindikalistët e fshatarëve, grupet anti-raciste, anarkistët,
përkrahësit e rilokalizimit etj. Shumica prej këtyre janë reformistë (që e përkrahin një formë më
humane të kapitalizmit), ndërkaq të tjerët janë më tepër revolucionarë (që pretendojnë se atë që
ata e besojnë është një sistem shumë më human sesa kapitalizmi). Shumë e kanë qortuar
mungesën e bashkimit dhe drejtimit brenda lëvizjes, mirëpo disa si Noam Chomsky kanë
deklaruar se kjo mungesë e centralizimit në fakt mund të jetë një forcë.
Protestat e lëvizjes për drejtësi globale i kanë detyruar takimet e larta (samitet) ndërkombëtare të
mbahen larg qyteteve të mëdha ku mbaheshin zakonisht, në lokacione të vetmuara ku protestat
janë të pamundshme.

Matja e globalizimit
Se në çfarë mase është globalizuar një shtet-komb apo një kulturë brenda një vitit të caktuar deri
vonë kohëve të fundit është matur përmes përfaqësuesve të thjeshtë si rrjedhja e tregtisë, migrimi
ose investimi i drejtpërdrejtë nga jashtë. Një qasje shumë më e sofistikuar për matjen e
globalizimit është indeksi bashkëkohor i kalkuluar nga instituti zviceran për hulumtime (thinktank) KOF*. Indeksi në fjalë i mat tri dimensionet kryesore të globalizimit, atë: ekonomik, social
dhe politik. Krahas tre treguesve për matjen e këtyre dimensioneve, kalkulohet edhe një indeks i
përgjithshëm i globalizimit dhe nën-tregues që u referohen rrjedhave aktuale ekonomike,
kufizimeve ekonomike, të dhënave për kontakt personal, të dhënave rreth rrjedhave informative si
dhe të dhënave rreth lidhjeve kulturore. Të dhënat jepen në bazë vjetore për 122 vende. Sipas
këtij indeksi, vendi më i globalizuar në botë është SHBA-ja, e pasuar nga Suedia, Kanada,
Mbretëria e Bashkuar dhe Luksemburgu. Vendet më pak të globalizuara sipas indeksit të KOF-it
janë Togoja, Çadi dhe Republika e Afrikës Qendrore.20